CANDO TODO ES TI

Todo se aprende en ti

porque nos teus versos

aflora un lar de emocións

chamado Galiza.

Galiza agroma en cada recuncho

eternizado na túa lira

coma un porvir perfecto

que ten na utopía

un camiño por desbrozar.

Nos teus versos

unha longa Chá convértese

na patria soñada

e comeza un camiño

de pedagoxía

onde cada cousa

sabe a ti.

Todo se aprende en ti

e a túa voz ecoa

onde pronunciamos a liberdade

porque en ti fomos felices

e descubrimos que na nosa forza infinda

un carballo bebe a cerna da terra

eternizando o noso ser galego

polos séculos que virán

xusto aquí

onde todo es ti

xusto agora

cando todo es ti.

DÁ MÁIS FORZA A LIBERDADE

A meus pais e á madriña

Grândola 2004 na lembranza

Dá máis forza a liberdade

cando os teus peitos

se chaman fraternidade

e fan luz en noites seculares

Dá máis forza o berro

cando pon fin

ao laio dun desterro

e agroma á vida nun caravel

Dá máis forza a soberanía

cando fai primavera

nos eidos da invernía

e técete vermella e ceibe

Dá máis forza a túa man

cando me leva á boca

ese anaco de pan

onde me dás a ledicia

---

[1]              Aínda hoxe en Grândola hai un mural de azulexos portugueses coa letra e a música da canción, cun lema central xurdido das raigañas dun caravel: “dá mais força a liberdade”.  Pola parte traseira escribiron os Dereitos Humanos.

DENDE A PUNTA DUNHA BÁGOA

A JOSÉ AFONSO

Dende a punta dunha bágoa

escríboche camiñando polas rutas

que me marcan no silencio da noite

os soños agromados de ilusións verdes.

Dende a punta dunha bágoa

lánzoche un infindo de palabras

para que sigas mantendo a utopía

dunha cidade ceibe en caraveis vermellos.

Dende a punta dunha bágoa

intento manterme vivo

bebendo a grolos a saiba

das fontes das túas mans.

Dende a punta dunha bágoa

admírote nota a nota

e tento xestar en futuro

a Grândola dos meus soños.

Dende a punta dunha bágoa

soño con dicirche o que faz falta

camiñando polas rúas de Setúbal

cos amigos de cada esquina.

Dende a punta dunha bágoa

bérroche, Zeca, a miña loita

e proxéctome nos soños

dun horizonte de esperanza.

A NOSA IRMANDADE

A Manuel María

Tras de ti

Deixáchesnos un día ledo.

Bébedo de camaradería

e poesía,

cheo de corazóns altivos

que se unen por apertas

para celebrar un novo ano

ao redor do teu legado.

A nosa irmandade

é un punto de encontro

que nos fai gravitar

en cada verso por ti escrito,

en cada idea por ti mantida

con absoluta coherencia vital.

Ti, es hoxe o noso pensamento colectivo;

o motivo de que o corazón nos palpite

ao ritmo de mans unidas

que se resilian contra as tempestades deste tempo.

Estas mans resilientes son túas, Manuel!

Son feitas de buxo e amor!

E únennos neste día

onde aprendemos a atoparte

en apertas ceibes de fraternidade.

CANCIÓN PARA UN POETA LABREGO

A Manuel María no 6º cabodano do seu pasamento

No teu verso hai lume de lar,
unha fiestra incendiada en loita,
mil razóns para amar
que chegan ás almas que te escoitan.

 Na túa man a dignidade labrega
agroma como unha noite estrelada
que aluma á Patria galega
cara o amencer da liberdade soñada.

Na túa conciencia resucitamos os bos e xenerosos,
os que teimamos pola propia cultura
e non a vendemos ante os poderosos
que lle procuran a cadea máis dura.

No teu amor seguen verdes as pradelas da fonte
e seguen os muíños moendo o pan da dignidade
para que un día Galicia ceibe conte
o conto da liberdade

Na túa lembranza
percorremos co noso idioma esta cruel invernía
e do cheiro do teus versos agroma a esperanza
de que o futuro desta cadea se chama SOBERANÍA