2020: cruz e cara

  

Eras a mellor promesa posible

un gran ano feito na luz da historia

 e tan só deixas loito na memoria,

loita e medo, medo e loita invencible.

 

Déixasnos constancia do imprescindible

(buscando unha sentenza absolutoria)

mais só a ciencia nos trouxo esta vitoria

contra un inimigo que era invisible.

 

Aprendemos a vivir sen apertas,

renunciamos a ese sabor de alentos

mais o corazón manda e o peito sinte.

 

Sanitarios nobres de mans abertas

    loitan forte  para virar os ventos.

 Eles van con nós. Vaite dous mil vinte

 

            II

Sendo ti ano de tan triste lembranza

aínda che teño que agradecer

que este meniño viñera nacer

cando case nos fallaba a esperanza.

 

Hugo é liberdade en punta de lanza:

espello que nos abre este amencer

no que aínda poderemos tecer

para ti unha positiva gabanza

 

Aquí está Hugo neste intre complicado:

veu na quentura do noso verán

 curarnos deste tempo tan pechado.

 

Nas súas mans os soños bulirán:

tráevos ledicia nun gran ferrado

cheo espigas para  este novo pan

O caravel do teu soño

Liberdade:

rúa chea de música

habitando versos

que aloumiñan utopías

para os días do mañá.

Soño fondo de porvir

no que nacen nenos

nunha primavera de flores vermellas.

Cama onde dous corpos

deconstrúen revolucións

para facer rios de novas vidas

sempre, sempre ceibes.

Canto inmenso de porvir

que nos leva do millo verde

ás amoras maduras de setembro.

Abril, que nos espreguiza

como unha nai

que ergue ao seu fillo

para facer realidade

o soño.

Praza, sempre precisa,

sempre aprazada,

sempre á espera.

Praza, ceibe,

que hoxe se enche

nese soño eterno

no que ti e eu

saboreamos entre ginjinha

e licor café

os sabores eternos da liberdade.

Por ti,

 por min,

polos que virán,

25 de abril, sempre. 

ANAINA PARA ABRIR UNHA VIDA

A Miúdo

Son

un home perdido

duns ollos

e unha terra

que presinto

Ergueita en soños

púxoseche vermella a alborada

como se levaras dende todas as chuvias

Grândola na mirada.

Envolto en lúas de silencio

o teu peito denunciou barbaridade

dixo na miña boca que vés perdida

dunha terra da fraternidade.

                                                        

Ese silencio non é teu

nin son as túas verbas antollos

ben se ve que levas unha necesidade

de igualdade nos ollos.

por iso deitada na utopía

da túa man danza unha fada

que vai cara vila morena

a cen azos por barricada.

Ventan os teus peitos liberdade

venta a túa boca dozura

ventan os teus soños caraveis

para un tempo de fartura. 

E se volves xurareime

terte por compañeira

para nevarte de bicos

da cabeza ás cadeiras.

Nunha terra de verdade

que che devolva o riso

e che ensine que para ser

non tes que pedir permiso.

Entón fareiche o amor

coma ese vermello das alboradas

que aínda soña a túa volta

con Grândola na mirada.

É TEMPO DE FACER A VIDA

Todos os momentos

son bos

para erguerte

e loitar

Erguerse por un soño compañeira

nunca deixará de ser un acto de fe

no que os homes se estremecen

a si mesmos para vivir de pé

mentres ven que non hai fuxida

que é tempo de facer a vida

entón levántome firme

debuxado no lume do teu peito

que si o pobre morre de frío

temos que darlle teito

lume para quen o pida

é tempo de facer a vida

un lar para os desherdados

un pan para os famentos

un bico para os invisibles

todos sometidos ao esquecemento

remataremos coa sida

é tempo de facer a vida

apertar nun corazón as mozas da noite

ter sempre unha man que te entenda

dicirlle non á paz con prexuízo

que a leve o demo e que a fenda

como nunca foches vencida

é tempo de facer a vida

érguete nos balados do capital

cheos de miseria e de medo

que mañá serán cascallos

que te espertarán ben cedo

pola fin de quen te deixou espida

é tempo de facer a vida

berrarán as estrelas

a túa liberdade

e faremos un pobo

nos teus ollos de fraternidade

porque se nunca fuche querida

é tempo de facer a vida

ELA OU EL

Quando nunca a infância teve infância

 O que faz falta é empurrar a malta

Zeca Afonso

Ela ou el eran nenos que xogaban a correr cara eses horizontes onde se espreguizaba o porvir en milleiros de ilusións. Eran unha casa, unha fogueira que lles incendiaba o bico para vivir ao ritmo preciso da supervivencia. A ledicia tiña un oco na mesa, era un espazo pequeno, só un recuncho pero nese recuncho estaba a vida.  Xusto nese punto da gorxa onde se garda a ledicia.  Alí vivían as nenas e os nenos. Alí vivía ela ou el.

Despois veu a noite, os soldados con fusís, a cocaína mesturada con pólvora e as agullas, as agullas contra as tempas da infancia. Logo tocou volver a casa, cando non eras ti quen volvías. Matáchelos a todos sen matar a ninguén. Só eras cocaína e pólvora,  non eras,  non eras infancia.

Camiñaches cos pés polas selvas medoñentas, orfo dos homes, da vida, de ti e do berce no que despedías á lúa que che apagaba os ollos para acenderche os soños.  Só che quedaba morrer ou matar e mataches para non morrer. Mataches para seguirlles sorrindo aos soles que che iluminaban o espertar, camiñaches sobre os teus morto (ti non querías!), bebiches o seu sangue e seguiches. Seguiches porque seguías vivo e só quedaba seguir.

O neno que mataches aparecéuseche en soños invasores que non eran teus pero que te prenderon de novo cando intentabas voltar aos teus soños. Preguntouche "por qué?" e a ti caloute o medo porque non tiñas unha resposta na túa esencia infantil. Non a tiñas porque  tampouco nós temos unha resposta á barbarie humana.