DESOLACIÓN

    

Nas túas verbas

Digo bidueiro, uva, terra dura, labrego, Cha.

Digo pobo, historia, lingua, memoria.

Digo loita, verso, canción, voz ceibe.

Digo Castelao, Bóveda, Reboiras.

Digo soño, patria, utopía tecida.

Digo honestidade, solidariedade, pensamento crítico.

Digo porvir, futuro, horizonte estrelado.

Digo identidade, unidade, orixinalidade.

Digo amor, familia, tenrura, fidelidade.

Digo crenza, militancia, forza, paz.

Digo muíño, muiñeiro, pan de emoción.

Digo Galicia, labrego e mariñeiro.

Digo artesán e obreiros.

Digo oficios e digo oficio de poeta.

Digo, digo, digo ata descubrir

Que é imposible vivir esta identidade

Sen recuncar unha e outra vez

Nas túas verbas.

Para andar (A Guzmán)

Para andar

 A Guzmán

Teño xa un aniño

e quero saber do mundo,

percorrendo o meu camiño

coñecendo o máis profundo.

Hei andar montes e prados

e navegar polo mar

para coñecer todos os lados

onde persoas únicas atopar.

Non me importa a cor

senón o que leven no corazón.

Nacín para vivir o amor,

non penso perder ocasión.

Pasiño a pasiño lonxe irei

nas beiras do camiño

moitas flores sementarei

para deixar recendo de cariño.

Canto máis ande

máis hei de saber,

hei buscar quen comigo cante

e a man heille tender.

Moito terei que correr

cando a vida recenda a primavera

e no inverno hei comer

os froitos que ela me trouxera.

Teño que medrar moito

para facer unha vida nova,

hei aprender de todo o que escoito

ata do meu saber dar proba.

Mais agora tócame andar,

agatuñarei polas miñas ilusións

e moitos amigos hei atopar

dependendo de cada ocasión.

Nacín para abrir saídas

que non teñen saída de seu.

Agárdame vida

que alá vou eu!

CANDO TODO ES TI

Todo se aprende en ti

porque nos teus versos

aflora un lar de emocións

chamado Galiza.

Galiza agroma en cada recuncho

eternizado na túa lira

coma un porvir perfecto

que ten na utopía

un camiño por desbrozar.

Nos teus versos

unha longa Chá convértese

na patria soñada

e comeza un camiño

de pedagoxía

onde cada cousa

sabe a ti.

Todo se aprende en ti

e a túa voz ecoa

onde pronunciamos a liberdade

porque en ti fomos felices

e descubrimos que na nosa forza infinda

un carballo bebe a cerna da terra

eternizando o noso ser galego

polos séculos que virán

xusto aquí

onde todo es ti

xusto agora

cando todo es ti.

O caravel do teu soño

Liberdade:

rúa chea de música

habitando versos

que aloumiñan utopías

para os días do mañá.

Soño fondo de porvir

no que nacen nenos

nunha primavera de flores vermellas.

Cama onde dous corpos

deconstrúen revolucións

para facer rios de novas vidas

sempre, sempre ceibes.

Canto inmenso de porvir

que nos leva do millo verde

ás amoras maduras de setembro.

Abril, que nos espreguiza

como unha nai

que ergue ao seu fillo

para facer realidade

o soño.

Praza, sempre precisa,

sempre aprazada,

sempre á espera.

Praza, ceibe,

que hoxe se enche

nese soño eterno

no que ti e eu

saboreamos entre ginjinha

e licor café

os sabores eternos da liberdade.

Por ti,

 por min,

polos que virán,

25 de abril, sempre. 

DÁ MÁIS FORZA A LIBERDADE

A meus pais e á madriña

Grândola 2004 na lembranza

Dá máis forza a liberdade

cando os teus peitos

se chaman fraternidade

e fan luz en noites seculares

Dá máis forza o berro

cando pon fin

ao laio dun desterro

e agroma á vida nun caravel

Dá máis forza a soberanía

cando fai primavera

nos eidos da invernía

e técete vermella e ceibe

Dá máis forza a túa man

cando me leva á boca

ese anaco de pan

onde me dás a ledicia

---

[1]              Aínda hoxe en Grândola hai un mural de azulexos portugueses coa letra e a música da canción, cun lema central xurdido das raigañas dun caravel: “dá mais força a liberdade”.  Pola parte traseira escribiron os Dereitos Humanos.

TI

Só quen me quere

Diagnostica

o que pasa

dentro de min

Ti es un entorno

que a miña ollada espreita

predecindo certa

unha festa de cores.

Primavera eterna

(leve outono)

ou ar que me esparexa

o bico gorxa adentro

liberándome de hospitais; 

botando fóra a maldición

dos anos e dos informes;

dos fríos números de historia

e dos putos diagnósticos

que nunca saben quen son eu.

Fóra todo fóra,

fóra eses malditos suicidas

a correr río abaixo

na nosa fervenza.

Mentres fervemos

amándonos a corazón

labios e lume aceso

para sempre